Kriss van Valnor 6 - Het eiland van de verloren kinderen

Kriss van Valnor 6 – Het eiland van de verloren kinderen

Xavier Dorison/ Mathieu Mariolle (scenario), Roman Surzhenko (tekeningen)

Waardering: *****

Uitgeverij Le Lombard

56 pagina’s (softcover)

€ 7,95

ISBN: 9789055819058

Kriss komt bij bewustzijn op een strand en vind te midden van de dode mannen van Magnus wapens en warme kleding. Veel tijd heeft ze niet. Ze heeft nog zes dagen om herenigd te worden met Jolan, want daarna verliest ze volgens oude wetten haar recht op de troon. Nauwelijks op de been staat ze plots tegenover een roedel wolven en zonder aarzelen gaat ze de strijd aan. Ze wint maar verliest ze het bewustzijn. Het lot is haar niet geheel ongezind en Kriss wordt gevonden en verzorgt door de herborist Osian en zijn leerlinge Erwin. Tijd om bij te komen krijgt ze niet wanneer de mannen van Magnus arriveren. Ze vluchten met een kleine boot, om vervolgens weer te stranden op een strand, ditmaal op een eiland. Kriss en haar twee metgezellen ontdekken al gauw een verlaten dorp, maar ze zijn niet alleen. Een grote groep kinderen wonen op het eiland. Wantrouwend als Kriss is houdt ze de kinderen in de gaten en ontfermt zich over Osian en het meisje Erwin. Immers, ze heeft hen nodig om een vlot te maken om het eiland te verlaten.  De kinderen van het eiland hebben daarentegen hun eigen plannen en willen Erwin deel maken van hun groep. Een grimmig psychologisch spel begint.

 

Hoe meer delen ik lees over de vurige Kriss van valnor, hoe meer ik ervan overtuigt wordt dat ze haar eigen doorlopende serie verdient. Wederom lezen we een deel waarvan de kwaliteit uitstekend is, zowel qua verhaal als het schitterend tekenwerk. Het verhaal wordt nu verzorgt door het tweetal Dorison en Mariolle dit het stokje overnemen van Yves Sente en het tekenwerk van Surzhenko sluit naadloos aan bij het tekenwerk van Giulio De Vita die de vorige vijf delen verzorgde.

Kriss van Valnor is helaas een mini-serie en haar verhaallijn keert uiteindelijk terug naar de hoofdserie Thorgal. Maar wie weet. Het zou zomaar kunnen dat de uitgeverij anders beslist en wordt Kriss van Valnor een volwaardige doorlopende reeks.   

Wout Jut

 

Recensie Blackhead - De klaagzang van de verloren Gewesten 9

Blackhead - De klaagzang van de verloren Gewesten 9 (De Heksen)

Jean Dufaux (scenario), Béatrice Tiller (tekeningen & inkleuring)

Waardering: ****

Uitgeverij Dargaud

56 pagina’s (softcover)

€ 9,50

ISBN: 9789085584131

In het koninkrijk van Blackhead ligt een woud die je beter kunt mijden. De moerassen zijn verraderlijk, maar de keuze van je reisgezellen wellicht nog gevaarlijker. Vivien moet in opdracht van zijn vader naar het hof van koning Brendam en wordt onderweg vermoord door zijn vertrouwelijk Gus, onder toeziend oog van Prins Elgar.

Wat ze niet weten is dat er getuigen zijn en de mooie Oriane kust de mooie jongeman weer tot leven en neemt hem mee naar haar kasteel, verborgen midden in het woud. Hier verzorgt ze zijn wonden en Vivien blijft tot hij genoeg is aangesterkt. De twee jonge mensen vallen als een blok voor elkaar, maar hij moet weg. Hij heeft een amulet bij zich die bezorgt moet worden bij de koning.

Ondertussen heeft koning Brendam, de vader van prins Elgar, zijn eigen zorgen. Zijn zoon lijkt sprekend op zijn moeder, vals en vol verraad. Heel anders dan Vivien, nog onbewust wie zijn echte vader is. Vurig met nobel bloed in zijn aderen.  

Blackhead is het eerste deel van een nieuwe cyclus met de heksen als thema en gaat verder waar Rosinski en Delaby zijn gebleven. De prachtige cover van de mooie en mysterieuze Oriane beloofd heel wat moois. Zodra je de eerste bladzijde openslaat valt meteen de prachtige sfeervolle inkleuring op wat perfect past met het uitmuntend tekenwerk van Dufaux. De eerste punten zijn dus binnen voor een eventueel positieve recensie. Het scenario van Jean Dufaux bezorgt de lezer vooral vragen en die zijn intrigerend. Want wat zijn de plannen van Prins Elgar en zijn moeder? De hoofdrol lijkt te liggen bij ridder Vivien (wie later een prins blijkt te zijn) maar koning Brendam is degene die alle aandacht naar zich toe trekt. Hij is veruit de interessantste personage in het verhaal wiens leven bepaald niet makkelijk te noemen is. Hij is ongewild een speelbal tussen heksen die wedijveren in de schaduw. Zwarte magie tegen witte magie.

De serie De klaagzang van de verloren Gewesten bestaat al enige tijd (sommige series doen er écht te lang over).De eerste cyclus hen ik in mijn boekenkast liggen en na even neuzen leer ik al gauw dat ik dit eerste deel in 2000 heb gekocht en het is de vierde druk. Deel één is in 1993 uitgebracht. Poeh, dat is eventjes geleden.

Dus… kun je dit negende deel lezen zonder enige voorkennis? Zeker. Want je krijgt een nieuw en goed geschreven verhaal voorgeschoteld, alleen is het wel te hopen dat je niet al te lang hoeft te wachten op de volgende delen.

Wout Jut

 

Recensie Ontboezemingen

Ontboezemingen

Olivier Pont (scenarion en tekeningen), Laurence Croix (inkleuring)

Waardering: *****

Uitgeverij Dargaud

120 pagina’s (hardcover)

€ 19,95

ISBN: 9789085584216

Ontboezemingen van Olivier Pont geeft de (mannelijke) lezer een verfrissende kijk betreft de vrouwelijke boezem. Zelf behoort de schrijver tot de mannelijke helft van het mensenrijk maar weet de lezer een treffende blik te geven in de wereld van de vrouw. Het album bevat zeven verhalen over zeven vrouwen. Zeven bijzondere verhalen die een flinke indruk achtergelaten. Nergens worden de verhalen vulgair of erotisch, maar tonen de persoonlijke groei van de vrouwelijke hoofdpersonen.

Het eerste verhaal heet Chloë en gaat over een jonge vrouw wiens borsten achterwege zijn gebleven, terwijl haar klasgenoten maar al te trots hun boezem aan elkaar tonen tijdens het omkleden.

Matilde heeft genoeg van de kooi van haar huwelijk. Ze heeft genoeg van de starre, stoffige wereld van haar man en gaat bij hem weg. Ze wilt vrij zijn om te ademen, zonder angst tot last te zijn.

Maak kennis met Alison, een actrice met een prachtig lichaam. Ze is groot geworden door de erotische films en wordt door haar fans "Perfect Breasts" genoemd. Ze wilt echter een punt zetten in haar carrière in de 7e kunst en wilt traditionele films maken, maar ondanks de afspraken in het contract wilt de regisseur "meer" zien van haar.

Sylvia maakt ook een einde aan haar huwelijk, al gebeurt dit op bijzondere wijze.  Ze kan het niet verkroppen dat haar man heeft gekozen voor een andere, meer aantrekkelijkere vrouw.

Fanny heeft borstkanker en tijdens een wandeling ziet ze een tekening van een model. Ze besluit te poseren, omringt door jonge en oudere studenten die haar zo nauwkeurig mogelijk op tekening zetten.

Elikya wordt uitgehuwelijkt tegen haar zin en besluit te vluchten. Ze komt terecht bij een dorp waar het water is vergiftigd door een kadaver. De leerling van de plaatselijke sjamaan/beeldenmaker vindt de mooi, halfnaakte Elikya. Een ontmoeting die beider leven een nieuwe wending geeft.

Het laatste verhaal gaat over Fleur. Fleur is een hartelijk vrouw en eigenares van een onopvallend winkeltje zonder pretenties. Klanten kunnen hier in alle rust en zonder gestoord te worden bh's passen. Fleur zorgt hier voor een huiselijke sfeer, praten over koetjes en kalfjes, maar vooral over hen. 

Borsten spelen de hoofdrol in alle verhalen, zonder ook maar een moment dat het erotisch word. Olivier Pont heeft duidelijk een groot respect voor vrouwen en zet ze niet neer als een lustobject.

Ik geef eerlijk toe dat het zien van een mooie vrouw ook mij niet onberoerd laat. De rondingen, zowel van de billen als de borsten, fascineren mij. Ik weet dat lang niet alle vrouwen het op prijs stellen en niet "gekeurd" willen worden. We leven in een veranderende maatschappij waarin de verheerlijking van het menselijk lichaam, zowel man als vrouw, op tafel ligt en op internet wordt er druk gediscussieerd over dit onderwerp. Foto's worden digitaal gemanipuleerd zodat de modellen er nog sexier eruit zien en in films en series (vooral Amerikaanse) zien we alleen sexy acteurs en actrices want dat verkoopt beter. Sla een willekeurige Amerikaanse comic open en het valt meteen op dat de vrouwelijke superheld eigenlijk geen kostuum aanheeft, maar is gebodypaint.

Gelukkig laat Olivier Pont zien dat het ook anders kan. Beter. Hij is niet alleen een goede schrijver, hij weet zijn verhaal treffend in beeld te brengen. Tien jaar na het uitbrengen van zijn fantastische Over de Grenzen van de tijd doet hij het weer en komt met een meesterwerk waarin de vrouw een vrouw is en geen lustobject. Menig man kan wellicht daar iets van kan opsteken.  

Wout Jut

Recensie De Kleine Robbe 17 - Iedereen ziet je!

De Kleine Robbe 17 - Iedereen ziet je!

Tome (geletter), Janry (gekrabbel), Stéphane de Becker (gekladder), Erwin Cavens (Nederlandse zin-en-onzinnetjes), Philippe Glogowski (lettering)

Waardering: ****

Uitgeverij Dupuis

48 pagina’s (softcover)

€ 6,50

ISBN: 9789031433797

Het Kleine Ventje vermaakt de stripwereld alweer vijfentwintig jaar en inmiddels is het tijd voor een identiteitscrisis. Ook hij wordt ouder en vindt het hoog tijd voor een verjonging. Gelukkig heeft zijn vriend Cassius een jeugdelixer bij de hand. Althans, dat had Robbe moeten drinken en drinkt Robbe een Cromagnonelixer. Nu de kleine Robbe niet langer meer klein is maar groot, ondervindt hij vooral de nare nadelen (niet vanuit het oogpunt van zijn grootouders). Gelukkig zijn er ook de aloude grappen waarin de gymleraar zich van zijn beste kant laat zien, er gegluurd wordt door gaatjes en de kleedkamer van de meisjes onveilig wordt gemaakt.

Al drie jaar wacht ik met smart op een nieuw album van De Kleine Robbe! Echt, veel te lang eigenlijk. Even was ik bang dat de goede heren een hartaanval hadden gekregen, of geheugenverlies of, of… waren geschrokken van de onderbroek van de overbuurvrouw. Als serieuze liefhebber van deze reeks ben ik wellicht bevooroordeeld (of juist uitermate kritisch), maar het lezen over dit klein manneke is voor mij altijd een feest geweest.

In mijn jeugd ben ik niet zo'n grote ondeugd geweest. De wil was er wel, maar de lef niet. Eigenlijk was ik gewoon een lief, gehoorzaam jochie (saaaaai!!!).

Iedereen ziet je! gaat wederom gepaard met veel gegrinnik en luid lachend heb ik dit album gelezen op mijn luie stoel. Zelfs de pagina waarin alle medewerkers aan het album worden genoemd (zelfs de letteraar! Een unicum voor Europese strips.)  is grappig en past precies bij de sfeer van de oversekste en ondeugende Robbe. Alle karakters zijn geweldig, maar meneer Peuk blijft één van mijn favoriete karakters en stiekem hoop ik dat deze reeks ooit een verfilming krijgt.

Wout Jut